Mesiale temporale kwab epilepsie
Temporale kwab epilepsie (Temporal Lobe Epilepsy, TLE) is de meest voorkomende vorm van epilep-sie bij volwassenen en manifesteert zich onder de vorm van partiële aanvallen met of zonder secun-daire generalisatie. Mesiale temporale kwab epilepsie (MTLE) is één van de meest voorkomende vormen van TLE en wordt gekenmerkt door het ontstaan van een epileptische aanval ter hoogte van de mesiale temporale kwab in de hippocampus. In de meeste gevallen wordt er aangenomen dat MTLE een vorm is van symptomatische epilepsie die optreedt 5 tot 10 jaar na een initiële schadelijke gebeurtenis (Sharma et al., 2007). Patiënten met MTLE vormen de grootste groep van patiënten met partiële epilepsie die refractair zijn aan behandeling. Tot 75% van de patiënten met MTLE reageren namelijk niet of onvoldoende op de toediening van AEDs. MTLE wordt door sommige auteurs dan ook beschouwd als een chirurgische aandoening, gezien 60 tot 80% van de patiënten aanvalsvrij is na een heelkundige ingreep (Spencer, 2002).
1.2.2. Epileptogenese bij MTLE
Eén van de meest aanvaarde hypotheses over epileptogenese bij MTLE is de recurrente excitatie hypothese. Hierbij gaat men ervan uit dat spontane aanvallen ontstaan als gevolg van een overmati-ge excitatie van granulaire cellen ter hoogte van de gyrus dentatus. Deze hyperexcitabiliteit wordt veroorzaakt door wijzigingen in het hippocampale circuit ten gevolge van aberrante mossy fiber (MF) sprouting (figuur 1). Deze maken namelijk opnieuw synaps met de granulaire cellen van de gyrus dentatus en geven aanleiding tot het ontstaan van spontane aanvallen vanuit de hippocampus (Sharma et al., 2007).
1.2.3. Diermodel voor temporale kwab epilepsie
De meest gebruikte diermodellen voor MTLE zijn post-status epilepticus modellen gezien deze sterke gelijkenissen vertonen met klinische manifestaties van MTLE bij mensen, waar een acute uitlokkende gebeurtenis gevolgd wordt door een latente periode met vervolgens het ontwikkelen van spontane aanvallen. Kainaat (KA) is één van de eerste gebruikte chemoconvulsiva in modellen voor MTLE. Het is een cyclisch analoog van L-glutamaat en een agonist van ionotrope, non-NMDA glutamaat AMPA en KA-receptoren. KA heeft een ongeveer 100 maal hogere affiniteit dan L-glutamaat voor deze twee receptoren. Het wordt voornamelijk systemisch of intracerebraal toegediend en veroorzaakt een aanhoudende neuronale depolarisatie die een status epilepticus uitlokt. Deze SE geeft ook aanleiding tot veranderingen ter hoogte van de hippocampus die gelijkaardig zijn aan deze die men terugvindt in gereseceerde hippocampi van patiënten met MTLE. Er zijn dus zowel klinisch als histologisch vol-doende overeenkomsten om te besluiten dat het kainaatmodel representatief is voor patiënten met MTLE (Sharma et al., 2007).
Geschreven door: Dhr. P. v. Loo 2010 (Universiteit Gent, Geneeskunde)
Referentielijst:
SHARMA A.K., REAMS R.Y., JORDAN W.H., MILLER M.A., THACKER H.L., SNYDER P.W. Mesial temporal lobe epilepsy: pathogenesis, induced rodent models and lesions. Toxicol Pathol. 2007, 35: 984-999.
SPENCER S.S. When should temporal-lobe epilepsy be treated surgically? Lancet Neurol. 2002, 1: 375-382.