Cefalosporinen
Binnen de groep van de cefalosporinen behoren onder andere ceftriaxon, cefotaxim en cefuroximaxetil. Deze middelen worden met name gebruikt in de behandeling van latere ziekteverschijnselen, zoals neurologische Lyme, artritis en carditis.(20)
De cefalosporinen behoren, tot de ß-lactam antibiotica. Het werkingsmechanisme van de cefalosporinen is dan ook analoog aan die van de penicillinen; namelijk een bactericide werking door verzwakking van de bacteriële celwand en uiteindelijk ‘ontploffing’ van de bacteriële cel door een te hoge osmotische druk. Ceftriaxon, cefotaxim en cefuroximaxetil hebben alledrie een breed werkingsspectrum; net als bij breed-spectrum penicillinen moet hierbij ook gelet worden op het ontstaan van resistentie.(20)
De bijwerkingen van cefalosporinen komen in grote lijnen overeen met die van de penicillinen. Het verschil is echter dat bij cefalosporinen minder vaak allergie optreedt dan bij penicillinen; kruisovergevoeligheid met penicillinen komt echter wel vrij vaak voor. Daarnaast treden bij cefalosporinen vaker nefrotoxische verschijnselen op bij hoge doseringen. Een andere belangrijke bijwerking is dat bij gebruik van cefalosporinen bij de ziekte van Lyme, zoals al genoemd bij de penicillinen, Herxheimer reacties kunnen optreden.(20)
Geschreven door: Mevr. V.I.E. Kloet BSc. (Universiteit Utrecht, Farmaceutische Wetenschappen)
Referentielijst:
20. Schnarr S, Franz JK, Krause A, Zeidler H. Lyme borreliosis. Best Practice & Research Clinical Rheumatology 2006;20(6):1099-1118.